Δευτέρα, 24 Μαρτίου 2014

Kirk - Masquerade (Mausoleum Records)


Καμιά φορά κάθομαι και σκέφτομαι (καμιά φορά είπα…), το πόσες μπάντες αδικούνται στη μουσική βιομηχανία, και πώς δεν έχουν κάποιο καλό/μεγάλο συμβόλαιο, πού θα τους επιτρέψει να τους μάθει κι άλλος κόσμος, πού θα τους δώσει την ευκαιρία να κάνουν και μια καλή περιοδεία, στην οποία δε θα “μπούνε μέσα” κατά χιλιάρικα... Λίγο πολύ πιστεύω πώς είναι σκέψεις πού τις έχουν κάνει οι περισσότεροι, πού έχουν τη μουσική ως κάτι πολύ πιο σημαντικό από ένα απλό χόμπι.

Και δε μιλάω απαραίτητα για τη μπάντα του φίλου μου, της περιοχής μου, της χώρας μου, μιας και την ακούω αυτήν την καραμέλα όλο και πιο συχνά. Μιλάω για μπάντες πού άμα δεν υπήρχε το Internet, δε θα τις είχα πάρει χαμπάρι. Τεράστιο βοήθημα, είτε σας αρέσει, είτε όχι!
Έτσι και τώρα χάρη στο διαδίκτυο έπεσαν στα χέρια μου οι Ελβετοί Kirk. Κυκλοφόρησαν δεύτερο δίσκο μετά από 11 χρόνια…χμ…Εντάξει υπάρχουν και αυτοί πού κυκλοφορούν συχνότερα δίσκο, και λες καλύτερα να μην έβγαζαν και ποτέ! Το Masquerade τολμώ να ομολογήσω πώς με ενθουσίασε. Για πολύ απλούς λόγους, πού δένοντάς τους, φτιάχνεις τον πιο σημαντικό απ’όλους…γιατί είναι καλύτερος από πολλούς τους είδους ΣΗΜΕΡΑ. Το heavy riffing πού ώρες ώρες σου δίνει αίσθημα Αμερικής, οι power μελωδίες πού επίσης σου μένουν στο κεφάλι, χωρίς ανούσιες φωνητικές υπερβολές  και μια φωνή πού θέλει κάποιες λίγες στιγμές, να θυμίσει Tate (στο Eternity, θα με θυμηθείτε), ε δε νομίζω να περιμένεις να σε στενοχωρήσει. Και όχι, δε μιλάμε για καυτό ατσάλι, σφυρηλατημένο στους 220 βαθμούς με προθέρμανση 10 λεπτά πριν τον αγώνα! Μιλάμε για καθαρό heavy/power με ίσως κάποιες ελαφρές prog πινελιές, με μοντέρνο καθαρό ήχο και “γεμάτη” παραγωγή, την οποία ανέλαβε ο Dennis Ward! Μιλάμε για μελωδίες και refrain πού σίγουρα θα σου κινήσουν την προσοχή (σ.σ.: ίσως κάποιες στιγμές να σου θυμήσουν Pretty Maids), και επειδή δε θα έχεις χρόνο να το ακούσεις με την ησυχία σου, θα βάλεις το Masquerade στο κινητό σου και θα το ακούς κατά τη διαδρομή (όποια κι αν είναι αυτή, και προς όποια κατεύθυνση!) για τα 53 λεπτά του, και μετά ΞΑΝΑ!
Σίγουρα στα δικά μου αυτιά μπαίνει στις πιο δυνατές, μέχρι τώρα, κυκλοφορίες για το πρώτο 3μηνο του 2014, ενώ οι φίλοι του είδους πρέπει να το ψάξουν…στην τελική η Ελβετία δε μας έχει απογοητεύσει πολλές φορές (μόνο ποδοσφαιρικά μπορώ να σκεφτώ…άντε και οικονομικά).
Food for thought: Μήπως κάποτε, λέω εγώ τώρα, πρέπει να γυρίσουμε λίγο τις πλάτες μας στα μεγαθήρια πού μας μεγάλωσαν και αγαπήσαμε στο παρελθόν, και να δώσουμε χώρο και ευκαιρίες σε μπάντες πού αξίζουν να ζήσουν κι αυτές ΑΠΟ και ΓΙΑ τη μουσική ΣΥΓΧΡΟΝΩΣ??

Βαθμολογία: 88/100

Υ.Γ.: Ο Χριστός και η μάνα του με την εισαγωγή του Supersonic Speed…α, μην ξεχάσω…απαιτώ το ομώνυμο κομμάτι του δίσκου να παίζει πριν από όλες τις συναυλίες και να βγάλετε πια την κασέτα με τα 15 κομμάτια πού ΟΛΟΙ πια ξέρουμε!


Ανδρέας “Blindmaggot” Κουντουράς

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Leave your comment here...